Advances in Clinical and Experimental Medicine

Adv Clin Exp Med
Impact Factor (IF) – 1.227
Index Copernicus (ICV 2018) – 157.72
MNiSW – 40
Average rejection rate – 84.38%
ISSN 1899–5276 (print)
ISSN 2451-2680 (online)
Periodicity – monthly

Download PDF

Advances in Clinical and Experimental Medicine

2006, vol. 15, nr 3, May-June, p. 471–480

Publication type: original article

Language: English

Creative Commons BY-NC-ND 3.0 Open Access

Treatment of Subcutaneous Ruptures of the Achilles Tendon in Own Material

Leczenie podskórnych przerwań ścięgna Achillesa w materiale własnym

Krzysztof Skiba1,, Roman Rutowski1,, Roman Wiącek1,, Paweł Reichert1,, Krzysztof Dudek2,

1 Department of Traumatology and Hand Surgery in Wrocław, Poland

2 Institute of Machines Design and Operation, Wrocław University of Technology, Poland

Abstract

Background. Traumatic subcutaneous Achilles tendon ruptures are a serious problem in traumatic and orthopedic surgery. They constitute a considerable percentage of injuries not only in persons practicing sports professionally, but also in those who do it for pleasure. The choice of the treatment method, i.e. the use of traditional conventional surgery, conservative treatment, or microsurgical reconstruction of the tendon, largely depends on the level of destruction in tendon continuity as assessed by ultrasound as well as CT and magnetic resonance results.
Objectives. The assessment of surgical results in the treatment of traumatic subcutaneous ruptures of Achilles tendons.
Material and Methods. In 1992–2004, 115 patients underwent treatment, including 83 surgical interventions, at the Department of Traumatology and Hand Surgery. They were 67 males (80.7%) and 16 females (19.3%) and their age range was 20–90 years. The average post−injury time was five days. The patients were operated under supradural anesthesia and limb ischemia both in emergency and scheduled procedures. The majority were patients brought from other centers. The procedures were carried out using classical methods (Bunnel’s, Strell’s, Kessler’s methods, Christensen’s and Gebhardt’s reconstruction methods) as well as with the microsurgical reconstruction introduced in the Department of Traumatology and Hand Surgery.
Results. Surgical treatment brings the best results in early ruptures of Achilles tendon. Selection of treatment depends on the level and the degree of rupture. At the typical site of rupture, microsurgical reconstruction is the method of choice in the majority of cases. The assessment of mobility of the operated limb showed very good results of this method. In none of the cases were early or late complications observed in the form of repeated ruptures, which often occur in patients treated with traditional surgical methods. Tendon inveterate ruptures which require plastic surgery incorporating the plantar muscle, especially the more difficult plastic surgical procedure involving the aponeurosis of the calf muscle, are quite a different group of cases.
Conclusion. The microsurgical reconstruction method deserves the highest recognition. Patients operated on with this method showed no complications and their work−disability period was much shorter than that of patients in whom other methods were applied. Microsurgical reconstruction constituted 50.6% of the total procedures.

Streszczenie

Wprowadzenie. Urazowe podskórne przerwania ścięgna Achillesa są poważnym problemem w chirurgii urazowo−ortopedycznej. Stanowią znaczny odsetek urazów nie tylko u osób profesjonalnie uprawiających sport, ale również rekreacyjnie. Wybór metody leczenia – zastosowania tradycyjnych konwencjonalnych form leczenia operacyjnego, leczenia zachowawczego czy też mikrochirurgicznej rekonstrukcji ścięgna – jest uwarunkowany poziomem i stopniem zniszczenia ścięgna, wykorzystując ultrasonograficzną ocenę jego ciągłości, badanie tomograficzne i rezonans magnetyczny.
Cel pracy. Ocena wyników leczenia operacyjnego chorych z urazowymi podskórnymi przerwaniami ścięgna Achillesa.
Materiał i metody. W Klinice Chirurgii Urazowej i Chirurgii Ręki AM we Wrocławiu leczono w latach 1992–2004 łącznie 115 pacjentów, w tym operacyjnie 83 chorych: 67 mężczyzn (80,7%) i 16 kobiet (19,3%) w przedziale wiekowym 20 + 90 lat. Średni czas od urazu do operacji wynosił 5 dni. Pacjentów operowano w znieczuleniu nadoponowym i niedokrwieniu kończyny w trybie ostrodyżurowym oraz planowym; większość stanowili chorzy przekazani do leczenia z innych ośrodków. Operacje wykonywano klasycznymi metodami (sposobem Bunnela, Strelliego, Kesslera, plastyką według Christensena i Gebhardta oraz wprowadzoną w Klinice Chirurgii Urazowej i Chirurgii Ręki AM we Wrocławiu, metodą mikrochirurgicznej rekonstrukcji.
Wyniki. We wczesnych, tzw. świeżych, zerwaniach ścięgna Achillesa leczenie operacyjne daje najlepsze wyniki. Dobór metody leczenia jest uwarunkowany poziomem i stopniem zerwania ścięgna Achillesa. W przypadku zerwań ścięgna w miejscu typowym postępowaniem z wyboru w większości przypadków jest metoda mikrochirurgicznej rekonstrukcji. Obserwacje pacjentów leczonych tą metodą z oceną funkcji ruchowej operowanej kończyny dały bardzo dobre rezultaty. W żadnym przypadku nie obserwowano wczesnych czy też późnych powikłań pod postacią supuracji czy też powtórnych zerwań, które są częstym obrazem u pacjentów leczonych tradycyjnymi metodami operacyjnymi. Inaczej sprawa przedstawia się w przypadku zastarzałych zerwań ścięgna, które wymagają zastosowania plastyki z użyciem ścięgna mięśnia podeszwowego, a zwłaszcza znacznie trudniejszej technicznie plastyki m.in. z odwróconym rozcięgnem mięśnia brzuchatego łydki.
Wnioski. Zasługująca na największe uznanie okazała się metoda mikrochirurgicznej rekonstrukcji. U pacjentów operowanych tą nową metodą nie obserwowano powikłań, a powrót do pracy następował znacznie szybciej niż u operowanych pozostałymi metodami. Metoda ta stanowiła 50,6% wszystkich operacji.

Key words

Achilles tendon, treatment, microsurgical reconstruction, diagnostic examination, ultrasound, thermovision

Słowa kluczowe

ścięgno Achillesa, leczenie operacyjne, mikrochirurgiczna rekonstrukcja ścięgna, badania diagnostyczne, ultrasonografia, termowizja

References (20)

  1. Burhardt H, Krebs U, Fuchs M, Stankovic P: Die sonographische Beurteilung von Gleitverhalten und Gleitlager operierter Achillessehnen. Unfallchirurg 1991, 94, 589–593.
  2. Dudek K: Thermography as diagnosis system. System Journal of Transdyscyplinary System Science 1998, 3, 2, 68–79.
  3. Grechening W, Clement HG, Fellinger M, Seggl W: Wertigkeit der Sonographie der Achillessehne in der Traumatologie. Radiologe 1997, 37, 322–329.
  4. Khan KM, Forster BB, Robinson J, Cheong Y, Louis I, Maclean L, Taunton JE: Are ultrasound and magnetic resonance imaging of value in assessment of Achilles tendon disorders? A two year prospective study. Br J Sports Med 2003, 37, 2, 149–153.
  5. Kroepfl A, Obrist J: Zur plastische versorgung der verzoegert operierten subcutanen Achillessehnenruptur. Unfallchirurg 1987, 90, 386–390.
  6. Kuś WM, Zawadziński S: Pierwotny szew ścięgna achillesa zmodyfikowany sposobem Blautha. Chir Narz Ruchu Ortop Pol 1980, XLV, 2, 133–135.
  7. Kuś H, Maciejewska M, Rutowski R, Skiba K, Żynda L: Mikrochirurgiczna rekonstrukcja przerwanego ścięgna Achillesa. Chir Narz Ruchu Ortop Pol 1994, LIX, Supl. 3, 515–519.
  8. Kuś H, Rutowski R, Skiba K: Mikrochirurgiczna rekonstrukcja przerwanego ścięgna Achillesa. In: Wybrane zagadnienia z mikrochirurgii. Red. Mackiewicz Z, Szymczyński GA. Eds.: Wydawnictwo Andromed, Bydgoszcz 1998, pp. 99–104.
  9. Lindholm A: A new method of operation in subcutaneous rupture of the Achilles tendon. Acta Chir Scand 1959, 117, 261–270.
  10. Majewski M, Rickert M, Steinbruck K: Die frische Achillessehnenruptur. Eine prospective Untersuchung zur Beurteilung verschiedener Therapiemoeglichkeiten. Orthopaede 2000, 29, 670–676.
  11. Paar von O, Bernett P: Therapie der Achillessehnen−ruptur beim Sportler. Vorteile der Fibrinklebung. Fortschr Med 1984, 43, 1106–1108.
  12. Riede von D: Subkutane Achillessehnenrupturen als typische Sportverletzung. Beitr Orthop 1965, 12, 11/12, 739–741.
  13. Rupp G, Stemberger A: Versorgung frischer Achillessehnenrupturen mit resorbierbaren Nahtmaterial Fibrinkleber. Med Welt 1978; 29, 796–798.
  14. Skiba K, Dudek K, Wiczkowski E, Gabryszewski Z, Rutowski R, Szumańska M: Zastosowanie termografii do oceny sprawności kończyny po leczeniu chirurgicznym ścięgna Achillesa. Acta Bioeng Biomech 2000, 2, Supl. 1, 483–488.
  15. Skiba K: Diagnostics and treatment of traumatic damages to Achilles tendon. Engineering Transactions 2003, 51, 2–3, 325–337 Polish Academy of Sciences, Institute of Fundamental Technological Research.
  16. Thermann H, Hufner T, Tschene H: Achillessehnenruptur. Orthopaede 2000, 29, 235–250.
  17. Thermann H, Zwipp H: Achillessehnenruptur. Orthopaede 1989, 18, 321–335.
  18. Thermann H, Zwipp H, Milbradt H, Reimer P: Die Ultraschalsonographie in der Diagnostik und Verlaufskontrolle der Achillessehnenruptur. Unfallchirurg 1989, 92, 266–273.
  19. Wiczkowski E, Gabryszewski Z, Skiba K: Wyniki rozciągania ścięgna Achillesa w I obszarze fizjologicznym. Acta Bioeng Biomech 2000, 2, Suppl. 1, 591–598.
  20. Wiczkowski E, Skiba K, Gabryszewski Z: Wyznaczanie sił zrywających ścięgno Achillesa w czasie statycznej próby rozciągania. Acta Bioeng Biomech 1999, 1, Suppl. 1.